Reis naar het vaderland in de verte

“In 1929 vertrok Beb Vuyk op vierentwintigjarige leeftijd naar Nederlands-Indië om zich van het benauwende Hollandse burgermilieu te bevrijden. Ze was op zoek naar avontuur. Na korte tijd trouwde ze daar en bracht een groot deel van haar dertig Indische jaren door op de plantage van haar echtgenoot op het Molukse eiland Boeroe. Met haar romans over die periode Duizend Eilanden en Het laatste huis van de wereld draagt zij op een vernieuwende manier bij aan de Indische letterkunde. Ze vermijdt het stereotiepe beeld van de inlander, uit haar romans spreekt realiteitszin voor de koloniale situatie.

Na jarenlange afwezigheid keert Beb Vuyk, ze is dan zesenzeventig jaar, met haar man nog een keer naar haar geliefde Indonesië terug. ‘Niet uit nostalgie, maar om onze wat pijnlijke oude botten aan de zon te verwarmen.’ Reis naar het vaderland in de verte bevat het persoonlijke verslag van een onafhankelijk denkende vrouw van haar weerzien met haar oude woonplaatsen en van de confrontatie van het heden met het verleden.”