Een passage naar Indië

“De wereld heet een gesloten systeem te zijn waar niets in verloren gaat. Maar dat is niet waar, er is iets dat voortdurend verloren gaat: herinneringen; de wereld is een afgrond van dingen die niemand meer weet.

De bootreizen naar Indië – die wereld van het promenadedek, het strijkje, de hut met de ventilator aan het plafond, het deuntje op de xylofoon tegen etenstijd – heeft het allemaal echt bestaan? Zodra ik me daarin verdiep kan ik me eindeloos verwonderen over het zonlicht van vroeger, dat verdwenen is, de geluiden die niet meer zijn te horen.

Van die wereld, die voor generaties Indiëgangers een werkelijkheid is geweest, is niets meer over dan een onzichtbaar spoor dat boven de zee hangt, van geroezemoes, stemmen, flarden muziek – een herinnering aan herinneringen, een lichte plek in het geheugen, zoals een oude foto waarop de voorstelling niet herkenbaar meer is.”