Omzwervingen

“Telkens weer, als Christine met haar kudde schapen de heide op gaat, wordt zij aangesproken door wandelaars. Waarom zij het doet, hoe zij het vindt, hoelang al en wat haar band met de ‘snoetekoppen’ is. En telkens weer doet Christine haar verhaal, over dat de natuur zo mooi is, dat de schaapjes zo dankbaar zijn dat ze er weer uit mogen, dat het zo leuk is om ze te zien lammeren en dat het zo wonderlijk is om te zien hoe zo’n klein lammetje weer uitgroeit tot een volwassen beest met een witte, hele dikke wollen jas aan. …

Christine schrijft niet alleen over schaapjes die wandelen of lammeren. Christine beschrijft de natuur om zich heen. Over de havik en haar nest, over de wespendief, de edelherten, de vlinders, de douglasspar. Soms gaat het over de regenboog, de zware wolkenpartijen, de witte vlokken, de buigende, soms barstende bomen of gewoon over een kleine, gele citroenvlinder die ook haar avondeten zoekt op de bloeiende hei.
Christine schrijft over haar liefde voor de natuur. Liefde, die ze probeert over te brengen op haar lezers.”